Best practice
MoSCoW

Voor het vaststellen van de prioriteiten in een project en vooral in een increment definieert DSDM een set regels die de MoSCoW regels worden genoemd. Met behulp van deze regels worden use cases in een viertal categorieën ingedeeld.

Must have (M) bevat alle requirements die absoluut noodzakelijk zijn voor het welslagen van het huidige increment.

Should have (S) bevat alle requirements die nodig zijn voor het huidige increment, maar waar bij tijdgebrek een work around voor bestaat.

Could have (C) voor requirements die ook wel buiten het huidige increment kunnen worden gelaten.

Want to have but won't have this time around (W) tenslotte zijn de requirements die later ook nog kunnen worden toegevoegd; de zogenaamde nice-to-haves.

Bij het vaststellen van de prioriteiten voor een volgende increment is het toepassen van deze regels niet altijd afdoende. Het komt nog al eens voor dat veel te veel requirements worden aangemerkt als Must haves. Vaak zijn dit er meer dan in het volgende increment kunnen worden gerealiseerd. Op zich is dit niet fout, alleen zal nu een verdere rangschikking van de requirements noodzakelijk zijn. Hiervoor bestaan twee strategieën. De requirements kunnen worden geordend, waarbij iedere use case een unieke prioriteit krijgt. Een tweede strategie stelt de eis dat de use cases evenredig over de categorieën worden verdeeld. In iedere categorie valt nu 25% van de use cases. De eerste strategie stuit vaak op minder weerstand en leidt tot minder discussie.